محرومیت از نقل‌وانتقالات حالا به یکی از نگرانی‌های جدی فوتبال ایران تبدیل شده است. اتفاقی که در سال‌های دورتر به شکل پراکنده رخ می‌داد، امروز به یک روند تکراری تبدیل شده و یکی پس از دیگری نام باشگاه‌های ایرانی در فهرست محرومان فیفا قرار می‌گیرد.
استقلال خوزستان، استقلال و چند روز پیش مس رفسنجان با محرومیت از سه پنجره نقل‌وانتقالات ازجمله باشگاه‌هایی هستند که با چنین شرایطی مواجه شده‌اند و این مسئله بار دیگر ضعف جدی در مدیریت پرونده‌های مالی و حقوقی فوتبال ایران را آشکار می‌کند.
محرومیت‌های متوالی ریشه در قرارداد باشگاه‌ها با بازیکنان یا مربیان خارجی دارد و ناتوانی باشگاه در پرداخت تعهدات مالی، این عواقب را به بار آورده است.
وقتی تعداد این پرونده‌ها افزایش پیدا می‌کند، دیگر نمی‌توان آن را فقط به اشتباه یک باشگاه یا یک مدیر نسبت داد.
تکرار این اتفاق نشان می‌دهد سازوکار نظارت مالی بر باشگاه‌ها با ایرادهای جدی مواجه است و اگر نظارتی هم وجود دارد، دست‌کم در جلوگیری از شکل‌گیری این پرونده‌ها چندان مؤثر نبوده است.
موضوع زمانی نگران‌کننده‌تر می‌شود که حتی باشگاه‌های بزرگ فوتبال ایران نیز درگیر چنین پرونده‌هایی هستند.
استقلال به عنوان یکی از بزرگ‌ترین باشگاه‌های فعال در ایران در کنار باشگاه‌هایی مانند استقلال خوزستان و مس رفسنجان، با احکام بازدارنده مواجه شده‌اند و اگر این پرونده‌ها تکرار شود تعداد محرومیت از پنجره‌های نقل‌وانتقالاتی افزایش خواهد یافت. حتی به‌تازگی صحبت از ۶ پنجره محرومیت بود که اگر چنین محرومیت‌هایی اعمال شود، فوتبال ایران در یک وضعیت بغرنج قرار خواهد گرفت.
پیش از این تصور می‌شد باشگاه‌هایی که با بدهی به بازیکنان و مربیان خارجی مواجه هستند، با آغاز روند پرداخت بدهی و رسیدن به توافق با طلبکاران می‌توانند از تبعات سنگین محرومیت جلوگیری کنند.
در این میان یک سؤال مهم مطرح است. کمیته وضعیت بازیکنان در فدراسیون فوتبال دقیقاً چه نقشی در پیشگیری از شکل‌گیری چنین بحران‌هایی دارد؟
آیا فقط باید منتظر تشکیل پرونده و صدور رأی ماند یا اینکه سازوکاری برای شناسایی باشگاه‌های بدهکار و جلوگیری از تکرار این اتفاق‌ها وجود دارد؟
همچنین مشخص نیست کدام نهاد باید وضعیت تعهدات مالی باشگاه‌ها در قبال بازیکنان و مربیان خارجی را به شکل مستمر بررسی کند.
مشکل اصلی اینجاست که بسیاری از این پرونده‌ها زمانی جدی می‌شوند که کار از کار گذشته است. وقتی بازیکن یا مربی خارجی برای دریافت مطالبات خود به مراجع بین‌المللی مراجعه می‌کند، باشگاه دیگر با یک اختلاف داخلی مواجه نیست و موضوع می‌تواند مستقیماً به اعتبار فوتبال ایران لطمه بزند.
تکرار محرومیت‌های نقل‌وانتقالاتی، چهره مناسبی از فوتبال ایران در عرصه بین‌المللی پدید نمی‌آورد. باشگاه‌های ایرانی نباید به شکلی مدیریت شوند که پس از پایان قرارداد، بازیکنان و مربیان خارجی برای دریافت مطالبات خود راهی فیفا شوند و درنهایت محرومیت نصیب باشگاه شود.